Het is tijd voor weer een blogje! Ik vind het belangrijk dat er steeds mee bekendheid komt over wat (hulp-)honden voor ons kunnen betekenen, ook als we gwn kunnen lopen maar een ander probleem hebben, zoals ik. Ik denk dat dit ook de hoofdreden is dat ik deze weblog bijhoud. Daarom wil ik jullie nu ook wat vertellen over hoe het met ons gaat.

Met Luca gaat het heel goed, hij is afgelopen zondag 1 jaar geworden en heeft gesmult van zn taartje, haha! Ook mocht hij zelf de kadootjes uitpakken, en dit deed hij zo voorzichtig.. echt heel lief!! Luca is binnen een hondje waar je echt ‘u’ tegen zegt, al is hij maar klein; hij luistert goed en doet alles zo netjes! Tuurlijk, heus niet altijd, maar over het algemeen doet hij het allemaal zo goed! Dit geldt zowel binnen bij ons thuis als bv. in de supermarkt. Buiten is nog altijd een stuk moeilijker, hij is dan nog erg snel afgeleid soms, met name wanneer er andere honden in de buurt zijn. Maar we blijven trainen op aandacht.. dan komt het vanzelf wel goed als hij straks wat ouder is.

Met mijzelf gaat het helaas even niet zo goed. Het gaat echt even wat minder, en dat is niet leuk, maar het is wel heel bijzonder om te zien hoe Luca dit dan weer aanvoelt.. Laatst ook, ik was zooooo verdrietig dat ik maar niet kon stoppen met huilen. Luca, die bij me was probeerde me te troosten door ineens op schoot te springen en mn tranen te drogen. Vervolgens duwde hij de deur naar de hal open en liep de trap op. Eigenlijk mag dit helemaal niet, en normaal zou ik hem meteen laten terugkomen maar nu was ik even niet in de mood.. Het drong ook niet echt door.

Even later kwam mn moeder beneden; die was boven bezig. Terwijl ze de kamer inliep zei ze; ‘ik weet niet wat die hond heeft hoor, maar hij springt continu tegen mn benen op, alsof hij iets wil zeggen ofzo. zou er iets zijn, moet hij naar buiten ofzo?’ Pas toen zag ze mij zitten, helemaal in tranen, en begreep ze het. Luca had haar gewoon opgehaald omdat hij voelde dat ik even iemand nodig had!! Bijzonder hxe8..
Hoe het nu verder gaat met mijzelf is even onzeker. Ik doe mn best, ik knok door, maar opnieuw trekt mn anorexia heel erg.. Ik heb het r heel moeilijk mee momenteel, maar ik doe mn best. Alles om een opname te voorkomen, want ik wil beslist niet zonder Luca.. Hij is mn maatje, mn motivatie, mn troost, mn veiligheid, mn alles..

Ps. als jullie nog zouden willen stemmen, (je zou me een groot plezier doen maar voel je eniet verplicht!) het kan nog steeds.. Check:
Luca favoriete buurthond?! (jaaaaaaaaaaaaaaaaaaa)

Lfs, Naantje en Luca!

Hey allemaal!

Nog een paar nachtjes slapen, dan is Luca 1 jaar. Hiep hiep hoera! Haha

Nou heeft Lucje een vraag aan jullie.. Of jullie op hem willen stemmen. Luca doet namelijk mee aan de race voor favoriete buurthond! Wil je zijn profiel bekijken, kijk dan hier:

Luca, de Sheltie uit Gelderland
en vergeet niet te stemmen!

Thnx!

Lfs,
Naantje en Luca

Hallo allemaal!

Mijn lieve kleine Luca wordt groot! Ruim11 maanden al, hij is bijna 1 jaar!!Op 14 maart is het zover; zijn eerste verjaardag.. so cute Natuurlijk gaan we een kaarsje branden, en ik zal een heel klein lief taartje voor hem maken, haha.

De afgelopen maand hebben we weer veel gedaan samen en Luca heeft veel geleerd. Zo hebben we een oefening gedaan waarbij hij een behoorlijke tijd in rustig moest blijven liggen in een relatief kleine ruimte met 4 andere honden, voor hem onbekend, xe9n 4  vreemde katten. Een hele pittige oefening voor een hondje dat eigenlijk nog pup is. Natuurlijk bleef ik wel dichtbij hem en probeerde ik de andere honden op afstand te houden zodat ik hem de ruimte gaf om ook daadwerkelijk rustig te kunnen blijven liggen. Hij heeft dit heel goed gedaan! Toen de rust er eenmaal was bleef die er ook, totdat ik naar de wc moest.. haha.

Ook buiten lijkt het nu toch weer wat beter te gaan. Luca luistert beter, heeft duidelijk meer aandact en kan zich beter concentreren. Mogelijk was het de sneeuw die hem zo afleidde, of het is gwn zn leeftijd. Feit is dat ik hem nu gewoon weer makkelijk(er) bij me kan roepen, en dat is toch wel fijn!

Gister hebben we ook weer een nieuw stapje gewaagd; hij doet het in de supermarkt waar ik normaal met hem heen ga eigenlijk gewoon zo goed, dat ik nu eens met hem naar een andere ben gegaan, voor hem een compleet nieuwe situatie. Het was indd even inkomen, maar eigenlijk nauwelijks; het blijft bij even snuffelen en wanneer ik hem dan even op weg help heeft hij het ook zo weer door; o ja, dit is een supermarkt, hier moet ik me niet als een stofzuiger gedragen. Haha! O en weetje, als hij er dan eenmaal weer in zit dan doet hij het zooo goed! Dan ben ik echt trots op um hoor! Vanmorgen ook; ik stond al bij de kassa maar was iets vergeten. Ik zei tegen Luca ‘blijf’ – ‘even wachten’ en liep snel nog even de winkel in om te halen wat ik zocht. Luca blijft dan keurig op me liggen wachten, zo goed!! en ook wanneer ik in de rij bij de kassa sta, wat toch eigenlijk wel het moeilijkst is met al die mensen zo dicht op elkaar, kan ik hem het commando ‘dichter’ geven wanneer ik weer een stukje verder in de rij wil aansluiten. Op dat moment staat Luca op, sluit netjes aan en gaat weer zitten. (Of als het wat langer duurt, bv. wanneer ik moet betalen, dan gaat hij liggen.) Aan het eind van deze oefening volgt er natuurlijk een ‘yes!’ en een brokje.. haha.

Ja.. ben erg trots op um!

Zoals je kon zien heb ik trouwens een ‘L’ van ‘Leerling-hulphond’ op zn dekje geprikt. Hij is tenslotte ook nog geen opgeleide hulphond, en hij moet nog veel leren. Als mensen dingen van hem zouden verwachten die hij nog niet kan als jonge hond in opleiding, geeft dat mij een btje stress. Op deze manier werkt het fijner, zowel voor Luca als voor mij. (Als ik het gevoel heb onder druk te staan word ik gespannen, en kan ik minder hebben van Luca.) Maar dit werkt fijn; mensen hebben er begrip voor als iets Luca nog niet meteen lukt, zoals het hierkomen tijdens momenten met veel afleiding; hij is tenslotte nog een jonge hond. Anderszijds kunnen diezelfde mensen ook vol lof reageren als ze hem in de supermarkt bezig zien, waar hij zich gedraagt alsof hij dit werk al jaren doet. 

Nou.. dat was mn blogje weer.
Tot de volgende!

Lfz, Naantje en Luca!

Lieve allemaal,

Hier is hij dan, het beloofde filmpje over hoe Luca me helpt om de strijd tegen anorexia te winnen. Een tweede filmpje over dit thema volgt nog, maar dit is het eerste deel. Ik ben erg benieuwd wat jullie ervan vinden..

My story; de betekenis van een hulphond voor een meisje met anorexia. 

Btw. als je naast het filmpje op ‘more info’ klikt kun je het stukje lezen dat ik als tekst aan het filmpje heb toegevoegd.

Lfs, Naantje en Luca!

Even kort, ik lig namelijk allang in bed maar hierbij nog de links van een aantal nieuwe youtube filmpjes. Enjoy!

Grtz, Naantje en Luca

Luca’s training deel 1; het spel is de basis van elke oefening

Luca’s training deel 2; het echte werk  

Zoals je op de filmpjes wel kunt zien is Luca een heel enthousiast hondje; een echt werkhondje, een echte sheltie dus. Hij doet zijn taken met veel plezier en hij leert snel. Zo kan ik hem ook dingen leren die voor mij helemaal niet nodig zijn, maar die hem een nuttige bezigheid geven.

Daarnaast zijn er taken die hij juist wel heel specifiek voor mij doet, al is dat op een heel ander vlak. Luca is behalve een heel enthousiast en leergierig hondje ook een heel gevoelig beestje die precies weet wat ik op welk moment nodig heb. Een filmpje over hoe Luca mij heel specifiek bij het eten helpt is in de maak. (ik had er al xe9xe9n, maar die vond ik niet compleet.)

En in het filmpje hieronder probeer ik je te laten zien hoe Luca me helpt mijn hechtingsproblemen en verlatingsangst te overwinnen. Deze ‘simpele’ oefeningetjes zijn voor mij al overwinningen op zich, want, de angst om ook hem kwijt te raken na alles wat er in mijn jonge leven al gebeurd is,is soms zo groot dat ik hem nauwelijks los durf laten.. Dit doe ik wel; ik ga mijn angst aan en Luca helpt me hierbij. Hoe? Kijk zelf maar!

Hoe een hulphond kan helpen om hechtingsproblemen te overwinnen

Hallo allemaal,

Hier dan eindelijk het beloofde blogje. Luca is 10 maanden! Ruim alweer inmiddels. Het was een drukke tijd de afgelopen weken.. Luca is echt volop aan het puberen, buiten dan. Binnen hangt hij het knuffelige pupje uit, terwijl hij buiten echt zijn mannetje staat. Tegen elke boom moet geplast worden, met het pootje omhoog. Dat gaat nog niet altijd even goed, haha. Soms doet links het niet, dan draait meneer zich om en probeerd het met rechts.

Luca loopt sinds ongeveer anderhalve week aan een z.g.n. ‘Gentle Leader’. Hij had de laatste tijd namelijk erg de neiging om te trekken, en zocht daarin echt zn grenzen op. Ik bleef maar draaien; elke keer dat hij vooruit trok liep ik naar achteren, de tegengestelde richting op van wat hij wou. In het begin werkte dat, hij dacht; ow help, ik raak haar kwijt! Maar Luca is een slim hondje dus dat trucje duurde niet lang. Op den duur wist hij het al prcs; o ja, nou maken we weer een rondje. Het trekken bleef en ik werd duizelig van al die rondjes draaien.. Dan biedt zo’n Gentle Leader toch wel een stukje hulp! Het ziet er zieliger uit dan het is; het doet absoluut geen pijn! Het enige dat dat ding doet is Luca’s snuitje opzij trekken wanneer hij aan de riem trekt. Dat is evenredig aan de kracht waarmee hij in de riem gaat hangen, en dat hebben slimme hondjes als Luca snel genoeg door. Nu trekt hij eigenlijk nauwelijks meer, heel soms nog als hij een andere hond ziet maar ook dat valt erg mee. En wanneer hij netjes mee loopt heeft hij helemaal geen last van dat ding, dus ik vind het echt een fijn hulpmiddel! Tuurlijk, als je dat trekken eruit krijgt door de tegengestelde richting op te lopen is dat voor de hond een iets fijnere manier, dat wel. Maar aan de andere kant; trekken is aangeleerd gedrag. Ze doen het omdat het ze toch ooit iets opgeleverd heeft, en dat kan je wel mooi doorbreken met dit ding. Als je het leuk vindt, hier staat het op film:

Luca leert netjes lopen m.b.v. Gentle Leader

Ik ben ook bzig Luca andere dingetjes aan te leren. Luca is een hondje dat erg graag werkt. Het is een hondje dat graag bzig wil zijn, hij moet iets te doen hebben. Shelties zijn echt werkhondjes! Natuurlijk moet het ze wel wat opleveren..

Luca apporteert voertasje

Luca leert mijn handschoen uittrekken

Tsjah.. what can I say more? Luca is gewoon een heerlijk hondje, hij heeft veel energie en doet graag iets voor je. Andersom betekent dit dus ook dat hij echt een taka moet hebben, heeft hij die niet, dan verzint hij zijn eigen taken. En die zijn meestal niet zo nuttig.. Zo heb ik al tig keer zijn speelgoed moeten naaien omdat hij knuffels ook aan schijnt te zien voor botjes.. Daar kauwt hij dus net zo lang op tot ze stuk zijn, en meestal gaat dat dan heel zachtjes in een hoekje.. Heb je dus lang niet altijd door. Luca zit sowieso nog echt in die bijtfase; hij bijt op alles wat los en vast zit. Zo was hier eens een vriend van mij op bezoek, bleek toen hij zn rugzak weer op znn rug wou nemen omdat hij de bus moest halen dat Luca beide (!) hengsels had doorgebeten.. Ik schaamde me zo! Foei toch.. Majah, het was mijn fout. Luca was toen nog jonger en ik had hem beter in de gaten moeten houden. Noujah, daar hebben we weer van geleerd. Net als die keer dat mamma het schaaltje koekjes en het kannetje koffiemelk nog op het lage tafeltje had laten staan..

Luca is gwn een ongelofelijke dondersteen. Soms kan ik hem wel achter het behang plakken, maar dat duurt nooit lang want ik kan hem nog geen 5 minuten missen! Ik ben stapelgek op hem

Dat was um weer. Vragen? Mail me of reageer op dit blogje.

grtz, Naantje
en een natte plaklebber van Luca

Lieve allemaal,

Al de hele dag liep ik met het idee rond mn hele weglog weg te gooien.. Iets in mij voelt zich niet veilig, waarom prcs weet ik niet, maar ik denk dat het te maken heeft met dat ik meer over mezelf ging vertellen. Dat was misschien nodig en goed, maar ik kan er nog niet goed mee omgaan.

Ik ben altijd zo gewend geweest alles alleen te doen.. Ik vind het moeilijk om mensen zo dichtbij te laten komen, dit patroon heb ik ook al heel lang; ergens xb4lekker veiligxb4 geheel anoniem een blog beginnen waarbij niemand je kent. Totdat het moment dat je lezers steeds meer belangstelling gaan tonen, ze waren bezorgd om me en dat kwam mij iets te dichtbij.. Ik verhuisde enn zocht een nieuw plekje.

Ook nu vind ik het heel moeilijk, en ik heb dus de hele dag met de gedachte gespeeld om deze hele weblog weg te gooien, ik voelde me zo onveilig..

Uiteindelijk besloten om hem voorlopig gwn te laten. Het doet me ook wel goed, dit schrijven hier. Maar ik wil niet meer zo over mezelf schrijven, dat kwam te dichtbij en dat lukte me niet. Ik zal natuurlijk wel regelmatig gwn xb4tussendoorxb4 iets over mezelf vertellen. Luca is tenslotte hulphond, en daxb4s niet voor niks. Maar ik wil ff niet te diep..

Hoop dat jullie dat willen respecteren. Heb de blogs die echt best persoonlijk waren ook wegegooid. Wel jammer van alle lieve reacties, die zullen nu ook wel weg zijn.. Mjah. Het kwam me even te dichtbij.. Bedankt voor jullie respect voor wat ik schreef, en ik hoop dat je me blijft volgen in mn training met Luca. Een training die heel veel van me vraagt, maar het  dubbel en dwars waard is!

Lfs, Naantje.
Ps. Lucaxb4s 10 maanden-blog hou je nog steeds tegoed!!

Hoi allemaal,

even een kort blogje dit keer, dat mag wel na gister, toch? Toen heb ik echt mn best gedaan om wat meer over mzelf te vertellen..

Ik heb nog meer youtube-filmpjes geupload, dit keer met bewegend beeld in plaats van foto’s, echte filmpjes dus, waarop je Luca bezig ziet tijdens het trainen. Ben benieuwd wat jullie ervan vinden.. Ik vind het wel spannend, en heel gek om mn eigen stem zo te horen, schaam me kapot voor mn stem :s (Komt ook een btje omdat je, om een hond te motiveren en enthousiast te maken, soms met een hogere stem moet praten, dus vandaar dat vreselijke piepstemmetje af en toe, haha..)

Hier komen de links naar de filmpjes, ik hoop dat je het geluid uit zet, haha..

Filmpje Luca en ik Rally-o training. Luca is hier 5 maanden.

Lachen met Luca.. just watch and enjoy

Luca, gwn een dolle pup van 9 mnd die onze tuin onveilig maakt.

Met Luca, hier een echte puber, trainen in de sneeuw.

Zo’n filmpje werkt een btje als een spiegel, maar ik ben wel blij dat ik zelf niet echt veel in beeld ben. Ok, dit plaatsen is dus wel echt een onwijs grote uitdaging..! Majah, in het kader van mn angsten aangaan enzo staat het hier nu toch. Ik hoop dat jullie er respectvol mee omgaan, want ik vind het xe9cht heel eng.. 

grtz, Naantje

En nog een mooie pict van Luca, sinds afglopen weekend 10 maanden! (Schrijf ik nog wel een blogje over.) In elk geval kan ik 1 ding zeggen.. Het is een echte puber.. Geduld- geduld- en nog eens geduld.. En positief belonen natuurlijk. Wat een hondenleven, haha!

Ik wil graag even wat met jullie delen. Ik kreeg een paar keer de vraag hoe het nu eigenlijk met mijzelf gaat. Nou.. met ups en downs. Daarom heb ik er in mn laatste blogje ook wat meer bij stil gestaan, over wat het trainen van Luca met mij doet, want hij heeft ook een soort spiegelfunctie op mij en dat is soms best confornterend. Soms maakt het me even heel verdrietig, maar tegelijk ben ik ook blij want ik weet dat het goed is als ik er verdriet om heb, omdat dat betekent dat er weer een stukje is dat ik kan begrijpen van mezelf, kan verwerken en een plekje kan geven.

Noujah, lekker ‘verstandelijke praat’. Daar ben ik heel goed in, schijnt. Altijd al gehad, mensen zeiden vaak dat ze mij zo’n "bijzonder wijs meisje" vonden. Ik ben zelfs wel eens met open mond aangekeken door mensen die niet konden geloven dat zo’n klein ding (wat ik toen nog was) zulke woorden kon zeggen.. Het is een sterk punt maar tegelijk een valkuil. Doordat er veel problemen waren waar ik al jong mee te dealen had, kreeg ik veel te jong te veel verantwoordelijkheid. Ik moest mn eigen boontjes doppen, het ging niet anders, ik moest wel.. Daar komt het ook een btje van denk ik..

De valkuil is alleen dat er bij mij geen evenwicht in zit. Kan ik verstandelijk al heel wijs zijn en met iedereen mee praten, emotioneel loop ik juist achter en heb ik vaak echt nog wat support nodig. Vooral omdat er gewoon echt best moeilijke dingen gebeurd zijn.. Dit is precies waarom ik zo onwijs blij ben met Luca, omdat ik, samen met hem, dingen durf die ik alleen (nog) niet zou durven..

Mjah, over verstandelijke praat gesproken, ik stop met mijn praatjes en wou afsluiten met dit youtube-filmpje dat ik gemaakt heb.. Ben benieuwd wat jullie ervan vinden.

Youtubefilmpje Luca; dog with a mission.

Lfz, Naantje.

Lieve allemaal,

Bijna iedereen maakt xb4goede voornemensxb4 met nieuwjaar. Veel mensen gaan aan de lijn doen na het feest van de oliebollen en chocola. Afvallen is iets wat ik nou juist niet zou moeten doen na een periode van anorexia, dat zou in mijn geval juist geen goed voornemen zijn. En al zijn het vooral anderen die me daarvan proberen te doordringen, ik weet het zelf ook wel. Maar als dit is wat ik niet zou moeten doen, wat is dan mijn nieuwjaarsdoel?

Al een tijdje denk ik na over later enzo, wat ik nou wil met mn leven.Vaak heb ik geen idee.. Ik kreeg ooit het liedje xb4het leven van eenanderxb4 van een vriendin, iets wat ik toen niet snapte. Waarom stuurdeze mij dat liedje?? Pas later ging ik het begrijpen; lange tijd, eneigenlijk nog steeds, leefde ik mn leven zoals anderen wilden dat ikhet leefde. Als ik een keuze moest maken deed ik altijd wat anderen(vooral mn vader of moeder, maar ook wel vriendinnen of leraren opschool) zeiden dat ik moest doen. Ik dacht dat ik een eigen mening had,maar als ik terugkijk had ik die helemaal niet. Ik zei precies watanderen, vooral mijn vader, zeiden. Ik had niet eens door dat ik maarwat napraatte.. totdat het echt niet goed meer met mijzelf ging, ik inhet ziekenhuis kwam en later in klinieken waar ik er steeds meerachterkwam dat ik eigenlijk helemaal niet wist wat ik dacht, voelde,wat ik wou, wie ik was..

Ik herinner me nog wel mn eerste opnames toen ik nog maar net anorexia had, waarin ik regelmatig de helegroep over me heen kreeg omdat ik zei dat ik niet wist wat ik voelde ofdacht. Het was echt zo.. ik wist het ook echt niet meer. Ik was totaalvervreemd van mijzelf en had geen idee wie ik nu eigenlijk was en watik leuk vond. Het enige wat voor mij altijd belangrijk is gebleven zijnmn dieren, xe9xe9n van de redenen dat ik daar het afgelopen jaar zoxb4nbelangrijke keuze in gemaakt heb; nadat pappa onze gezinshond hadmeegenomen die ik enorm mistte, heb ik mijn eigen hond genomen. Ik bener elke dag nog blij om.. Dat was een hele goede keus, die ik helemaalzelf gemaakt heb, zelfs al hadden anderen er in het begin best welkritiek op. Nu ziet iedereen hoe goed het me doet..

Ook nu ik Luca eenmaal heb leer ik om steeds meer voor mijn eigen dingte gaan staan. Luca is geen gewone hond, hij is hulphond.. Dat betekentdat ik elke keer weer vragen krijg, waarom hij hulphond is, waarvoor..Niemand staat er bij stil dat hij misschien wel mijn eigen hulphond is;iedereen denkt dat wij een gastgezin zijn ofzo. Maar Luca is wel mijneigen hulphond, en ik leer steeds meer om hier ook echt voor te gaanstaan. Probeerde ik in het begin deze vragen wat uit de weg te gaan, nuheb ik steeds vaker dat het me lukt er gewoon voor uit te komen. Hetuitleggen op de hondenschool, op straat, in winkels.. Allemaal dingendie ik heel moeilijk vind, want eigenlijk ben ik heel verlegen, maar nuik hier steeds meer voor durf uit te komen en steeds beter mijn grenzendurf aangeven, word ik langzamerhand steeds wat mondiger, en dat wasprecies de bedoeling van dit hele project.

Door dit proces durf ik voorzichtig ook steeds wat meer na te denken over de toekomst, en over wat iknu eigenlijk wil. Ooit had ik een droomwens, dat was wel echt de mijneen niet die van een ander, maar die heb ik even moeten parkeren. Ditging en gaat gwn nog even niet.. En plan B had ik niet. Uiteindelijkwerd het een thuisstudie, want ik wou wel wat leren. Hier voel ik meechter niet gelukkig bij.. Voor even wel, maar ik mis mn vriendinnen.Ik mis het naar school gaan, gwn lol maken, af en toe gek doen, hetschoolritme en de structuur. Nu heb ik een nieuw doel gemaakt, ik weetwelke opleiding ik wil doen en ik weet naar welke school ik wil; inNijmegen. Voor deze opleiding moet ik wel auditie doen, dus helemaalzkr ligt het nog niet, maar het is wel iets wat ik echt graag wil, perseptember 2010.

Hier naartoe werken wordt nog een heel doel opzich, want zonder Lucadurf ik niet. Er is teveel gebeurd, ik durf absoluut niet zonder hem opkamers. En dat hoeft ook niet, aangezien Luca hulphond is. Maar jesnapt wel; zover komen dat hij per september zover is dat hij met mijmee naar school kan zonder daar de boel op stelten te zetten, en ik diedan voor mn eigen ding moet gaan staan en ook op school moet uitleggenwaarom.. dat is al een heel project op zichzelf. Maar wel iets waar ikkeihard voor wil gaan, omdat ik nu een duidelijk doel voor ogen heb.

Natuurlijk heb ik dit al overlegt met J., de meneer die tweewekelijks bijons thuiskomt om met mij en Luca te trainen, maar hij is superenthousiast over mijn plan en wil er alles aan doen om me daarbij tehelpen. Best bijzonder, want J. weet dat pappa niet meer bijons woont en dat ik hem enorm mis enzo, maar soms, doordat ik zoveelmet hem moet bespreken en hij me bij zoveel dingen helpt, lijkt het eenklein btje of ik een tweede pappa erbij heb.. Een heel klein btje..

Dit was um. Hoop dat het niet vaag is, want ik ben soms evengestopt en daarna weer verder gegaan, maar wou gwn even mijn nieuweplan met jullie delen.. Ik vind het fijn om naar een doel te kunnentoewerken, maar tegelijk ook heel eng en spannend..

Lfs Naantje en Luca

wishing everybody a very happy and blessed new year..

ps. hoop dat t niet te lang is geworden..